Selecteer een pagina

2019 dag 11

De afgelopen twee dagen waren we in st. Lucia. In de provincie kwazulu natal. Dit is ook de plek waar de familie van jemi vandaan komt. Jemi is een afstammeling van de zulu’s.Van de 75 procent zwarte mensen die hier wonen in zuid-afrika spreekt 25 procent vd mensen de zulu taal. De overige zwarte mensen spreken andere dialecten maar ze kunnen elkaar verstaan. Ook zijn engels en afrikaans (oud hollands) voertalen.

In kwazulu natal valt op dat de mensen niet erg vriendelijk zijn. We zijn de eerste dag gestopt bij een winkelcentrum waar de zwarte mensen ons voornamelijk minachtend bekeken. We voelden ons voor het eerst niet fijn hier. Jemi zei later dat ze anders naar haar keken! Er lopen hier bijna geen blanke mensen alleen toeristen. Dit is echt het land van de oorspronkelijke bevolking en dat lieten ze duidelijk blijken.

De camping kwz wildlife hier is 2 minuten lopen van het strand en de minste tot nu toe. Geen faciliteiten of gebrekkige. We hebben al twee dagen geen stroom. En ivm het watertekort is er alleen 2 uur water in de ochtend en avond. Het water is geel en komt uit grote opslagtonnen. Ik heb alleen een handwas gedaan hier maar niet gedoucht. Leek me niet echt gezond.

Wat wel heel leuk is, zijn de aapjes op de camping. Wat een brutaaltjes! Bij het ontbijt buiten zaten ze overal om ons heen, te azen op ons eten. Je moet hier alle deuren en luiken gesloten houden anders zitten ze binnen.

Dit is ook het land van de nijlpaarden en krokedillen. Ze lopen soms zelfs in de avond door de hoofdstraat!

Gisteren hebben we een boottocht over de rivier gedaan. We kwamen grote groepen nijlpaarden en krokedillen tegen. Naar die nijlpaarden kan ik wel uren kijjken. Wat een prachtige beesten.

Daarna zijn we het wetland park ingegaan. Helaas kwamen we niet veel beesten en vogels tegen. Maar wel een geweldig strand bij cape vidal. Een mooie afsluiting van onze rit!

Ook zijn we de afgelopen twee dagen in de avond uit eten geweest. Lekker vis gegeten. We kwamen onderweg nog een slang tegen, brrr.

De dag hebben we afgesloten met een gezellige borrel met onze nederlandse buren hier op de camping. Nederlanders, je komt ze ook overal tegen!

Adoptiereis 2006

Rechtbank 07/12/2006

Vandaag zijn we naar de rechtbank geweest samen met een ander stel. We hadden een klein gesprekje met de rechtbankmedewerker en ze gaf ons nog wat tips. Eigenlijk zei zij dat ze gewoon even wilde zien of Jemi zich aan het hechten is aan ons. Het zag er goed uit, gelukkig! Dus nu heet ze nu officieel Jemi van Oostrom en is onze dochter!Gisteren stond ik met Jemi in mijn handen en liep Mich even weg en toen zei ze: papa? Echt op een manier van, waar is hij nou gebleven. De tranen sprongen in mijn ogen dit had ik echt nog lang niet verwacht. Gisterenavond was ze weer een beetje in zichzelf gekeerd. Maar na het badritueel wilde ze ineens op ontdekkingsreis in de cottage. Toen papa met haar in de rondte zwierde, schonk ze ons haar eerste lach.

Waarvan er vanmiddag nog vele volgden! Vannacht hebben we weer heerlijk geslapen. Dit keer is ze op liset’s borst in slaap gevallen. Vanochtend moesten we haar wakker maken want we moesten al vroeg naar de rechtbank. Ze vond het maar niets in de rechtbank en ze heeft vanochtend ook een paar keer gehuild want ze was heel verdrietig. Dit is ook weer een goed teken want ze durft haar emoties bij ons te uiten.Vanmiddag hebben we alleen maar met elkaar gespeeld en gegeten en bloeide ze helemaal op. We genieten intens van haar. Ze heeft ons echt betoverd. Ook zijn we nog even langs het adoptiebureau geweest waar we ons fotoalbum wat we gemaakt hebben in dec. terugkregen. Nu gaan we Jemi elke dag foto’s laten zien van ons huis en onze directe familie/vrienden. Nou, we stoppen er weer mee want ik ga zo koken dan hebben we nog wat aan de avond, nou klink ik echt als een moeder he

Slapen 07/13/2006

Oplossing voor ons krappe bed!

Tjonge, wat is een nacht toch lang als je bijna niet slaapt. Wij dachten slim te zijn. Jemi had dus vreselijke luiers. Nu krijgt ze wel 70 ml lijnzaadolie per dag en dat laxeert! Dus we dachten het kan ook wel wat minder met die olie. Maar die olie werkt dus ook op haar huid. Dus vannacht had ze een vreselijke kriebel aan haar benen. Nou slaapt ze met sokken om haar handen maar was ze haar huid evengoed aardig aan het stukkrabben. Dan is er maar een oplossing.Tussen ons in slapen zodat we haar in de gaten kunnen houden. Maar het bed is maar 1.60m breed. Nu hebben we dus overal spierpijn en werden we alledrie chagerijnig wakker. Ik mocht blijven liggen van Mich en om negen nam ik jemi over en ging mich nog even naar bed. Zo voelt het dus om een kind te hebben! Nee geintje, die smile is niet van ons gezicht af te krijgen. Gisteren heeft Jemi ons heel wat lachjes geschonken en hebben we flink met haar gespeeld.

Ze was heel ontspannen. Om een uur of 5 wordt ze knorrig (zoals zoveel kinderen). Als ze iets niet wil dan maakt ze een geluidje. Zo’n black mama geluid, moeilijk na te doen, zoiets als eh eh en met zo’n airtje. Om je dood te lachen! Vanmiddag zijn we een paar uurtjes gaan shoppen. Kinderkleertjes en speelgoedjes, erg leuk.

We hadden heel veel bekijks. Op een gegeven moment zaten we eventjes en kwam een gekleurde mevrouw naast ons zitten. Zij stelde zoveel vragen en zei toen dat ze zelf ook een kindje wilde adopteren maar dat ze het best eng vond. Toen ze weg ging gaf ze mij een stevige hand en zei:god bless you. De tranen sprongen in mijn ogen, zo welgemeend en de reden van haar twijfels kennende. Dit is een moeilijk land. Alles is hier zo tegenstrijdig. Het moet voor de mensen soms niet meevallen hier te wonen. Dat zeggen ze zelf ook. Nou, morgen zullen we proberen nog wat foto’s te plaatsen, voor nu liefs Michel en Lisette  ps. ze heeft ma gezegd toen ik wegliep