Selecteer een pagina

2019 dag 13

Recent hebben we geprobeerd de camper te slopen. Het is niet gelukt! In het wildpark van Swaziland gingen we off road. We kwamen vast te zitten en gingen bijna om maar mn man is een prima chauffeur dus hij heeft ons gered!

Na 1 week kramperen in een camper zijn we tot de conclusie gekomen dat een camper iets minder ons ding is dan gehoopt. De  makers van deze luxe auto hebben midden in de camper een nogal grote badkamer neergezet waardoor je niet normaal je kont kan keren. Dat gecombineerd met twee pubers achterin leidt af en toe tot explosie gevaar!

Dezelfde makers hebben ook besloten om aan de linkerkant geen ramen te maken waar je door kan kijken als je achterin zit. Hierdoor ontstaat een claustrofobisch gevoel en kun je aan 1 kant niet naar buiten kijken. Dus de kids vervelen ze zich af en toe te pletter terwijl ze nogal zitten te schudden in deze luxe auto. Ook ontstaat er zo veel herrie tijdens het rijden dat we elkaar voor en achterin niet kunnen verstaan.

Jemi en Yara in hetzelfde bed slapen ging Jemi niet in de koude kleren zitten. Haar zus lag de hele nacht te bewegen naast haar. Dus nu maken we elke avond van de eethoek een bed voor Jemi.

Nu moet ik eerlijk zeggen dat we buiten bakkum om (waar we een ruime stacaravan hebben) nooit naar een camping gaan op vakantie omdat we er niet zo van houden. We willen ruimte in ons slaapverblijf, rust en een groot bed!

Toch zijn er ook voordelen aan een camper. Zet hem stil en je kunt naar het toilet, wel handig met drie dames aan boord. Je kunt overal eten waar je wilt. En je kunt je even omkleden als het te warm wordt.

Maar na ons verblijf in een glamping tent met grote bedden en een heerlijke badkamer en tweemaal een luxe lodge, denken we dat dit meer wat voor ons is. Dit was een uitprobeersel en hoewel niet mislukt, toch niet echt wat voor ons!!

Afrikaanse braai? 07/14/2006

Adoptiereis 2006

Jemi komt steeds meer los. Vanochtend zaten we met haar nieuwe speelgoed te spelen toen ze opstond en bij haar mama op schoot ging zitten om verder te spelen. Bijna weer tranen! Daarna DRUKTE ZE het knopje van de cd-speler in want ze wilde blijkbaar muziek horen. Zodra de muziek aan stond begon ze te dansen. Heerlijk gezicht, onze kleine meisje.

Stel je voor het is avond: je kind heeft net haar eten op en jij gaat beginnen aan het jouwe. Dan begint ze te huilen tot formaatje hysterisch (van de jeuk). Alle emoties van de afgelopen dagen komen eruit. Dan denk je, ik bel even met Marita voor wat wijze raad. En dan….valt de stroom uit! Zo begon onze avond gisterenavond. In de hele buurt was de stroom uitgevallen terwijl het al donker was buiten. Meteen klonken overal de sirenes van politieauto’s die uitrukt waren. Wat een land! Maar goed, gelukkig voor ons kleine meisje en ons viel ze snel in slaap. Tegen die tijd was ons eten koud. Opwarmen ging dus niet want er was geen stroom. Nou dan maar koud opeten! Tegen een uur of twaalf werd ze weer wakker. Toen hebben we haar weer ingesmeerd. Inmiddels slapen we in de slaapkamer waar drie bedden staan. Die hebben we tegen elkaar aangezet zodat we Jemi in de gaten kunnen houden. Gisteren had ze’s middags op een onbewaakt ogenblik al weer haar knie opengekrabd. Na een uurtje vechten met papa en mama want ze wilde krabben, sliep ze weer tot vanochtend 7 uur. Niet slecht,he! Straks gaan we even naar de dokter voor een herhalingsrecept. Het andere stel adoptieouders uit Nederland is hier vanochtend ook geweest want hun mannetje was niet lekker. Het schijnt een erg aardige dokter te zijn. Voor de rest gaan we het rustig aan doen vandaag.

karakter 07/15/2006

Samen de was ophangen

Jullie zullen vast wel een beetje benieuwd zijn naar het karakter van Jemi. Nou, hier komt dan wat wij tot nu toe hebben ontdekt. Het is een lief meisje met een duidelijke eigen wil. Jemi houdt erg van eten vanaf het moment dat ze wakker wordt tot ze gaat slapen. Ze houdt meer van hartig dan van zoet. Ze kan heel boos kijken maar ook heel lief dit wisselt gedurende de dag. Je ziet duidelijk aan haar koppie hoe de vlag ervoor staat. Ze wil je overal bij helpen en loopt dan de hele tijd te glimlachen. Ze houdt erg van knuffelen.

Ze is verlegen naar vreemde mensen (misschien ook de leeftijd). Als ze buitenspeelt is het constant een big smile vooral als we met de bal spelen. Ze houdt ervan rondgezwierd te worden. Ze kan goed samen maar ook alleen spelen. Dat is in een notendop ons meisje. Vannacht hebben we goed geslapen. Wel tot half negen. Jaaa, uitslapen dus!!!

Gisterenavond zijn we met z’n 3en uit eten geweest. We hebben het supergezellig gehad met z’n 3en. Ze heeft lief gespeeld en wat meegegeten. Vanmiddag hadden we een aantal hoogtepunten: Ze heeft geschaterlacht (ik weet niet of je dit nou zo zegt?) daarna besloot ze tijdens het verschonen van haar luier om met haar moeder die een liedje aan het zingen was, mee te zingen. Duidelijk woord voor woord. Toen ongeveer 10 keer mama en papa achter elkaar gezegd en ook nog wat neurien. Mich stond dit alles te filmen!!! Weer tranen natuurlijk. Elke dag als ze wakker wordt kijkt ze boos. Zo van ben ik hier nu nog steeds. Dan mag je niet praten en haar niet aanraken. Nadat je eten zegt ontdooit ze. Voor de rest van de dag wisselt het zich af, dan weer wat stil dan weer lachen. Maar je merkt dat ze ons elke dag wat meer gaat vertrouwen. Ze komt nu uit zichzelf naar ons toe. Pakt onze hand bij het lopen dat soort dingen. Het is wonderbaarlijk hoe zo een klein meisje je zoveel geduld geeft. Dit hadden we van tevoren niet kunnen bedenken. S avonds in bed is het weer afgelopen met het vertrouwen want dan komt de kriebel en dat weet ze. Dan verzet ze zich flink tegen ons. Maar dit hoort er allemaal bij. Voor alle adoptieouders die dit nu lezen, vast heel herkenbaar.

Opvoeding 07/17/2006

Gisteren zijn we hier naar de kerk gegaan. Fantastisch! Het was gewoon een concert. Een hele band iedereen dansen en klappen. Jemi ook trouwens, die heeft ook echt genoten. Gisterennacht een onrustige nacht gehad. Dus ’s middags hebben pap en mam om beurten geslapen. Even bijtanken. Van geen kinderen naar een bijna peuter is toch wel een grote overgang. Alhoewel het tot nu toe natuurlijk voelt voor ons. Vanochtend per speakertelefoon een gesprek gehad met Jemi de vaste verzorgster. Die was weer terug van vakantie. We hebben het voornamelijk over haar gezondheidsgeschiedenis gehad. Jemi is al een aantal keer naar diverse doktoren geweest en zelfs naar homeopaat. Ze hebben hier erg goed gezorgd voor ons meisje. Xan als je dit leest, we bellen vanavond om 7 uur naar jullie. Volgens Marita gaat de hechting erg goed! Fijn om toch dat stukje bevestinging te krijgen. Alhoewel we zelf ook voelde dat ze zich goed ontwikkeld. Dat ze niet reageerde op de stem van haar vaste verzorgerster betekend dat ze voor ons gekozen heeft, zei Marita. Woorden kunnen niet beschrijven hoe fijn we dit vinden. Ten slotte heeft Jemi er niet om gevraagd uit haar vertrouwde omgeving weggerukt te worden! Nou tot de volgende keer maar weer.