Selecteer een pagina

2019

Back to her roots

Toen we Jemi 13 jaar geleden in onze armen kregen overhandigd, waren we natuurlijk super emotioneel. Elk moment van deze bijzondere gebeurtenis staat in ons geheugen gegrift.

Om nu weer terug te gaan, was wederom weer spannend. Hoe zal jemi reageren op dit bezoek tijdens maar ook daarna?  Doen we er goed aan nu te gaan terwijl ze pubert? En ook, hoe zal het voor haar zusje zijn?

Bij een weeshuis denk je al snel aan heel veel kindjes die misschien niet de aandacht krijgen die ze verdienen. Vanwege geldgebrek of te weinig hulpverleners.

Dit is gelukkig niet het geval bij Botshabelo! De kinderen worden goed verzorgd en krijgen aandacht en knuffels. Met vaste verzorgers en vrijwilligers. Als je naar de foto’s kijkt, zien jullie wat ik bedoel. Natuurlijk blijft het een trieste situatie als een kind niet bij zijn ouders kan wonen. Daarvan zijn ze zich erg bewust bij Botshabelo!

Zo goed als alle kinderen in het weeshuis worden gelukkig geadopteerd. En krijgen hierdoor een kans op een beter leven, wat ze verdienen! Of ze in staat zijn deze kansen te grijpen, is een combinatie van veel factoren. Dit kun je van tevoren nooit inschatten. Zoals je ook bij een  biologisch kind van te voren niet weet welke kant het op gaat.

Wij vinden dat we het met Jemi erg hebben getroffen. Buiten de gebruikelijke puberperikelen om, is het een het heerlijk meisje. Haar persoonlijkheid past goed bij ons gezin, pittig en spicy haha. Ze doet haar best om er iets van te maken en is zeer opmerkzaam. Al vanaf dag 1 hoef je haar niet uit te leggen hoe het zit want ze ziet het zelf al. Bovendien bezit ze over een goed reflectie vermogen w.b.t. haar rol in haar eigen leven. Dat gaat haar nog veel brengen in de toekomst!

Terug naar het weeshuis. Zodra we een voet over de drempel gezet hadden, begon ik te janken. Als enige! Vanuit mijn ooghoek zag ik jemi dr muurtje omhoog gaan. Onbewegelijk gezicht, niet te peilen. Onbereikbaar! Deze muur had ze ook toen ze voor het eerst bij ons kwam. Langzaam is hij afgebrokkeld in de loop der jaren. Maar af en toe bij sommige personen/situaties, boem dan is hij er weer! Dit was er dus 1, logisch!

Wat moet er in haar hoofd zijn omgegaan toen ze over de drempel stapte? Tot nu toe geeft ze niet veel meer prijs daarover dan: weet ik veel??? Echte puber woorden? Of een (on)bewuste emotie die ze nog niet toe laat??? We zullen het in de toekomst misschien nog te weten komen.

Nu ik weer thuis ben voel ik me zo dankbaar. Dat we in Nederland zoveel basisvoorzieningen hebben, veiligheid d.w.z. geen hekken met prikkeldraad om ons huis! Dat we de morele verplichting hebben kunnen vervullen om haar de plek te laten zien waar haar leven begon. Zo een reis kost veel geld met vier gezinsleden en je moet dat maar bij elkaar kunnen sparen!

Het was 1 groot avontuur en met wie kun je dat beter doen dan met de mensen waar je zoveel van houdt!

Morgen deel 2 van ons weeshuis bezoek.

Adoptiereis 2006

Vandaag hebben papa en mama hun eerste kibbelpartijtje gehad sinds ze ouders zijn geworden. Misschien komt het doordat we vannacht zo lekker geslapen hebben. Dat we daar de energie weer voor hebben. Jemi is 5 min. wakker geweest vannacht en daarna heeft ze lekker doorgetukt tot 7 uur ’s ochtends.

Maar even zonder gekheid, WE WILLEN NAAR HUIS! Ik (liset) heb gisteren even een potje zitten janken van alle emoties incl. heimwee. Lekker hoor dat lucht op. Mich wordt ook steeds ongeduldiger.

Vanochtend stond Jemi op en toen besloot ze dat het vandaag een Nee-dag is. In haar geval dus een no-dag/eh-ehdag, want dat zegt ze in het engels. Ik moet zeggen dat ze wel consequent is want ze houdt het al de hele dag vol. Vermoeiend dus voor papa en mama. Maar ook dat hoort erbij!

Vanochtend zijn we samen met Marita (maatsch. werkster), Jaco en Mathilde(ook adoptieouders) naar de ambassade geweest. Morgen krijgen we het paspoort van Jemi. Marita bezorgt het bij ons.

Alles geregeld,op naar huis

Daarna hebben we een afrondend gesprek met Marita gehad. Zij heeft ons alle orginele documenten gegeven. Van geboortebewijs, adoptiepapieren tot rontgenfoto die ooit van Jemi haar been is gemaakt. Alles dus!

Wel prettig om te lezen in het ziekenhuisverslag dat onze docher bv. een goede apgarscore had nadat ze geboren was. Zo waren er ook nog wat foto’s van haar toen ze een baby was.

Haar vaste verzorgster mist haar erg, vertelde Marita ons. Door haar exceem heeft ze toch veel meer aandacht gehad en dat schept een band. We gaan haar zeker op de hoogte houden van Jemi’s vorderingen.

We hebben op de dag dat we Jemi kregen, een foto-album van Jemi d’r leven tot dan gekregen. Ook hebben alle verzorgster een stukje hierin geschreven. Ze heeft van 1 verzorgster een armbandje gehad met haar naam daarin gegraveerd. Ook heeft ze van dezelfde persoon wat kleertjes gehad en een paar roze allstars.

En tot slot, het meest waardevolste (ook an dezelfde persoon), een brief van drie blaadjes die de tijd beschrijft die Jemi en zij samen hebben doorgebracht. Zo ontroerend, we hebben allebei zitten janken tijdens het lezen. Van onze dochter is heel veel gehouden en dat is alles wat wij voor haar wensen. Ze had toen ze met ons meekwam alleen de kleertjes die ze aanhad en voor de rest niets (dan medicijnen). Dat zijn moeilijke dingen want je gunt haar zoveel meer. Maar liefde en dat is het belangrijkste, heeft ze gehad!

Tot slot nog even een stukje over onze thuiskomst. Het gaat naar omstandigheden (lees: het feit dat Jemi uit haar bekende omgeving is weggerukt) goed met jemi. Wij moeten echter niet verbaasd zijn als Jemi straks een terugval heeft bij thuiskomst. Dat kan bv. terugggetrokken gedrag zijn. Aan de personen die ons (op uitnodiging) van Schiphol komen ophalen, willen wij het volgende vragen. Probeer je te verplaatsen in dat kleine meisje uit Afrika. Zij wordt in 2 weken tijd 2 keer weggerukt uit haar bekende omgeving.

Bovendien is zij zeer!!! verlegen van aard. Jullie zullen haar de komende tijd zeker leren kennen maar wel langzaam aan. Wij beseffen ons dat dit voor jullie best moeilijk is want jullie willen haar vast knuffelen en vasthouden.

Wij gunnen dat jullie ook het allerliefst. Als zij door ons niet geknuffeld wilde worden, hebben wij dat ook gerespecteerd de afgelopen 2 weken. Hoe moeilijk dat soms ook is. Alles op haar tijd en niet de onze!!! Dus samengevat: voor je naar haar toesnelt, laat haar eerst even de tijd nemen om om zich heen te kijken en raak haar niet zomaar aan.

Terug naar huis

Na een paar dagen hevig verlangen naar thuis en onze dierbaren, was het gisteren dan zo ver. Na een vlucht van 10 uur (waarvan 8 uur turbulentie!) landden we gisteren op Schiphol. Jemi vond het hardstikke leuk in het vliegtuig gelukkig maar want haar mama vond het helemaal niet lollig. Ze ging om 3 uur ’s nachts slapen en de volgende ochtend werd ze om 8 uur weer wakker. We hadden een bedje voor haar gemaakt op de grond waar ze kon liggen. Halverwege moesten we haar wel weer op schoot nemen want toen werd het door de turbulentie te gevaarlijk. Ikzelf (liset) was door een combi van verkeerd voedsel en spanning (lees: terug naar huis en turbulentie) behoorlijk beroerd. Na twee keer over mijn nek te zijn gegaan en daarna een glas cola te hebben gedronken (helpt tegen misselijkheid) waren we klaar voor Schiphol.

Ik heb meteen al bij binnenkomst tegen de stewardessen gezegd dat ik een beetje bang ben om te vliegen. Dat helpt want dan komen ze je af en toe even afleiden door een praatje met je te maken. In het vliegtuig ben ik net een groot kind! Maar goed ze waren hardstikke lief voor ons. We kregen champagne en cadeautjes mee. 1 van de stewardessen was zelf ook geadopteerd, ik heb geloof ik wel 2 uur met haar hier over gesproken. ’s nacht gaan de passagiers namelijk slapen en vinden de stewardessen het wel leuk om wat te kletsen anders vallen ze ook in slaap. Het waren echt lieve meiden.

Ook was er een man in het vliegtuig die een buitenlandse journalist is. Hij heeft gevraagd of hij met ons contact op mag nemen omdat hij het een bijzonder verhaal vond. Grappig hè, wat voor mensen je tijdens het leven ontmoet.

En daar zijn we dan!
Wat een bijzonder moment. De hele familie ontmoet onze jemi
Hallo oma ina

Maar goed, na 10,5 uur was het dan zover. We hadden Jemi in het vliegtuig al verkleed dus zij was klaar om de harten van onze famillie te veroveren. De koffers hadden we binnen 5 min. en toen zijn we naar onze familie gelopen. De ontmoeting was heel bijzonder zeg, met geen woorden te beschrijven! De emoties van iedereen te kunnen zien en zo blij om iedereen te kunnen omarmen. Ze lieten Jemi rustig om zich heen kijken en de chipies die ze at leidde haar goed af.

Toen we thuiskwamen stonden dezelfde mensen ons voor ons huis op te wachten. Ze hebben de hele voortuin versierd. Er staat een opblaasbare baby van 4 meter hoog in de voortuin!

En toen we de deur in stapte werd het mij (liset) even te veel. Overmand door heimwee, vermoeidheid en emoties heb ik boven een potje zitten janken bij mijn moeder in de armen. Heerlijk!

Surprise!

Floyd en monique hadden twee prachtige taarten gekocht met foto’s van de vlag van Zuid-Afrika en een foto van ons 3en. Champagne stond klaar, cadeautjes. kaartjes. We hebben nog niet eens alle kaartjes gelezen en er staan ook nog heel wat cadeautjes op ons te wachten. We krijgen zelfs cadeau’s van mensen die we niet kennen, via familie! Elke dag pakken mich en ik er een paar uit. Die leggen we dan bij Jemi d’r speelgoed en dan kan ze er de volgende dag mee spelen. Als we haar het namelijk allemaal laten uitpakken snapt ze er helemaal niets meer van. Er is al weer zoveel nieuws in haar leven (mensen en omgeving) dat is voorlopig wel even genoeg.

Proost op onze thuiskomst

Gisteren kwam Jemi na een uurtje thuis te zijn weer helemaal los. Toen de mensen weg waren, heeft ze eerst een heftige huilbui gehad en daarna heeft ze geslapen. Wij waren heel blij dat ze haar emoties eruit gooide door zo te huilen. Ze was in ieder geval niet in zichzelf gekeerd. Toen ze wakker werd heeft ze een paar uurtjes gespeeld met haar nieuwe speelgoed. ‘S avonds heeft ze goed haar eten opgegeten en na nog een fikse huilbui om 23.00 uur heeft ze heerlijk doorgeslapen tot vanochtend 8 uur.

Vanaf nu begint ons dagelijks leven met elkaar!